มนูญ's profileจอมโจรล้างจาน(สุภาพบุรุษ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
จอมโจรล้างจาน(สุภาพบุรุษเวียงพิงค์)ความยิ่งใหญ่ในอุดมการณ์มิได้อยู่ที่การชนะผู้อื่นแต่อยู่ที่การชนะตัวเอง
|
|||||||||||||||
|
1/7/2008 คุณเคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปบ้างมั้ย?> > > อ่านให้จบ จะได้ไม่มีคนเสียใจอีก... > > > วันนี้ผมเข้าใจแล้วครับ > > > ว่ารักที่ไม่มีการหวังสิ่งตอบแทนมีจริงๆในโลก... > > > แต่ในวันนี้ที่ผมได้รับรู้ผมกลับต้องเสียมันไปอย่างน่าเสียดาย > > > > > > เมื่อวันหนึ่ง ผมเคยได้รับความรักจากผู้หญิงคนหนึ่ง > > > เธอเป็นผู้หญิงธรรมดา ไม่มีอะไรเด่น พอจะทำให้ผมสะดุดใจ > > > แต่สิ่งที่เธอมีให้ผมสม่ำเสมอ ก็คือความรักดี ดี > > > เธอไม่เคยทำอะไรให้ผมเสียใจเลยสักครั้ง > > > ผมเองตลอดที่ทำให้เธอเสียใจเรื่อยมา > > > ตลอดเวลาที่คบกัน ผมทำให้เธอร้องไห้จนนับครั้งไม่ถ้วน > > > แต่เธอ..ก็ยังยินดีที่จะคบผมต่อ อย่างไม่มีเหตผล > > > ผมเบื่อเธอ เบื่อความรักของเธอ > > > เบื่อสิ่งดีๆทุกอย่างที่เธอให้ผมเสมอมา > > > ใช่ครับ ผมไม่เคยรักเธอเลย > > > มีก็แต่ความสงสารที่ทำให้ผมทิ้งเธอไม่ลง > > > ตลอดเวลาที่คบกัน > > > ผมกลับรักผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำร้ายผมมาตลอดเวลา > > > ผมก็คงเหมือนกับเธอ ผมโดนผลัก แต่เธอโดนผมผลัก > > > สิ่งต่างๆย่อมมีความอดทน > > > แล้ววันหนึ่งวันที่ผมไม่เหลือใครเลย ก็มีแค่เธอเท่านั้น > > > ผมจึงมองกลับไปหาเธอ คนที่ผมคิดมาตลอดว่าอย่างไรเสีย > > > เธอก็ไม่มีวันที่จะไปจากผมได้แน่ๆ > > > ของตายที่ผมคิดมาตลอดเวลาว่าต่อให้อย่างไรเธอก็เป็นของผม > > > อยู่กับผมตลอด > > > แต่แล้ว เธอกลับบอกผมว่า > > > "ป๋อ นุ่นทนมาตลอด รักป๋อมาตลอด จนวันนี้ที่ป๋อไม่มีใคร > > > ป๋อถึงได้มองมาที่นุ่น แต่ป๋อ นุ่นเหนื่อยเกินไปแล้วละ > > > นุ่นไม่ได้เลิกรักป๋อ แต่นุ่นเหนื่อยกับสิ่งที่ตัวเองทำ > > > นุ่นคิดมาเสมอว่า ป๋อจะรักนุ่นเพราะนุ่นดีกับป๋อ รักป๋อ > > > และรักที่นุ่นเป็นนุ่น แต่ท้ายที่สุด > > > วันที่นุ่นได้หัวใจป๋อมา ก็เป็นเพราะป๋อไม่มีใคร > > > ป๋อโดนทิ้ง ป๋อถึงกลับมา พอแล้วละป๋อ > > > นุ่นเหนื่อยเกินไปแล้วที่จะทำมันต่อ > > > สิ่งเดียวที่นุ่นจะทำให้ได้คือนุ่นรักป๋อ > > > แต่นุ่นไม่ขอที่จะคบกับป๋อต่ออีกแล้วละ > > > มันมากพอแล้วกับเวลาที่ผ่านมา > > > ขอบคุณนะป๋อที่วันนี้ป๋อมารักนุ่น แต่..มันสายไปแล้วละ" > > > ผมร้องไห้ มันอาจจะเกิดเพราะเสียดาย > > > แต่ลึกๆผมก็รู้ว่าเพราะผมเสียใจมากกว่า > > > วันที่ผมรู้ค่าของสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับผม > > > มันก็สายไปเสียแล้ว.. > > > จากวันนั้นจนถึงวันนี้ 4 ปีเต็มแล้ว ที่เธอไปจากชีวิตผม > > > เรายังคุยกัน แต่ก็ไม่ใช่คนรักเหมือนเดิม > > > ความรักดีๆที่เธอเคยให้ผม กลับกลายไปเป็นของคนอื่น > > > เธอแต่งงาน หลังจากนั้น2ปี กับผู้ชายที่โชคดีที่สุด > > > มีลูก มีครอบครัวที่น่าอิจฉา แต่ผมละ.. > > > หลังจากเลิกกับเธอ ผมก็มีผู้หญิงผ่านเข้ามาอีก2-3คน > > > แต่..ไม่มีใครรักผม ทำให้ผมได้เท่าที่เธอทำอีกเลย > > > วันนี้ผมเสียใจที่สุด กับสิ่งที่ผมทำพลาดมาในอดีต > > > ถ้าเลือกได้ ผมจะไม่ทิ้งเธอไป > > > แล้ววันนี้ผมคงไม่ต้องมาเสียใจแบบนี้แน่ๆ > > > "ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในชีวิตที่จะมีใครสักคนหนึ่ง > > > ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณ และรักคุณ > > > หวังดีกับคุณได้มากกว่าตัวคุณเอง และเมื่อคุณเจอคนดีๆ > > > คนนั้นที่พร้อมจะมอบความรักดีๆ ความปรารถนาดีอย่างที่สุด > > > ให้คุณ...อย่าปล่อยให้เขาจากไปจากชีวิตคุณเลย > > > เพราะใช่ว่าคุณจะโชคดีอีกครั้ง" > > > ขออย่าได้เป็นแบบผมเลย... > > > กรุณาช่วยส่งต่อไปยังคนที่คุณรู้สึกดีๆ > > > คนที่คุณอยากจะขอบคุณ > > > และคนที่คุณอยากจะเตือนเขาให้เห็นค่า ของสิ่งดีๆที่เขามี > > > > > >และคนที่คุณอยากจะขอโทษกับสิ่งที่คุณทำไม่ดีกับเขามาตลอดและอยากที่จะรักเขาเหมื > > อนเดิม > > > เพื่อที่จะได้ไม่มีใคร "เสียใจ" > > > กับการกระทำของตัวเองแบบผมอีก และผมหวังว่า > > > คนที่เจอคนที่รักคุณอย่างที่สุดแล้ว > > > จงรักษาเธอหรือเขาไว้ให้ดีๆ > > > > > >การที่ทำให้ใครสักคนมารักคุณได้น่ะมันยากมากกว่าการที่คุณจะไปรักใครหลายร้อยเท่ > > าสักวัน > > > บทความนี้คงไปถึงยังผู้หญิงที่เคยรักผมที่สุด > > > และวันนี้ผมรักเธอที่สุด > > > เพื่อที่เธอจะได้รู้ว่า...ขอบคุณสำหรับความรักดีๆของเธอเสมอ > > > และเธอจะเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก และไม่ลืมเลย > > > ตลอดชีวิตของผม.. อุทาหรณ์แด่คนไม่กล้าบอกรักเรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ฉันอายุ 6 ขวบ ขณะกำลังเล่นอยู่ที่ฟาร์มในแคลิฟอร์เนีย ฉันได้พบเด็กชายที่แลดูธรรมดาคนหนึ่ง ประเภทที่เขาอาจแหย่คุณและคุณก็แหย่เขากลับ กลั่นแกล้งกันไปมา พูดง่ายๆ ว่าตอนพบกันครั้งแรกนั้นเรารู้สึกดีต่อกัน แล้วพอได้มาเจอกันอีกก็แหย่กันเล่นตรงบริเวณรั้ว และที่นั่นก็กลายเป็นที่ที่เราพบกันและเล่นด้วยกันเสมอมา ฉันน่าจะเล่าความลับของฉันทั้งหมดให้เขาฟังได้นะ เขาเป็นคนเงียบ ๆ คอยแต่นิ่งฟังเวลาที่ฉันเล่าโน่นนี่ เป็นคนที่ฉันสามารถคุยด้วยได้ทุก ๆ เรื่อง ตอนอยู่ในโรงเรียนเราอยู่คนละกลุ่ม แต่พอกลับบ้านเราก็จะคุยกันถึงเรื่องราวในโรงเรียน .....วันหนึ่งฉันบอกเขาว่า เด็กผู้ชายที่ฉันชอบคนหนึ่งหักอกฉัน เขาปลอบว่าไม่เป็นไรหรอกสักพักมันจะดีไปเอง ฉันเลยสบายใจขึ้น และยิ่งทำให้นึกว่า เขาเป็นเพื่อนแท้คนหนึ่งของฉัน นั่นเป็นความรู้สึกในตอนนั้นของฉันจริง ๆ ..... เราเรียนด้วยกันเรื่อยมาจากมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย คบหากันมาโดยตลอด แม้ฉันจะคิดเสมอว่า เราเป็นแค่เพื่อน แต่ลึก ๆ แล้ว...ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ ในคืนวันสำเร็จการศึกษาเราต่างมีคู่นัดไปนั่งฟังเพลงกัน แต่ฉันก็ยังอยากจะพบเขาอยู่ดี เมื่อทุกคนกลับบ้านกันหมด ฉันแวะไปหาเขา เพื่อจะบอกว่าฉันอยากจะขอพบเธอ อือ ... นั่นดูเหมือนจะเป็นโอกาสทองของฉันทีเดียว แต่ที่สุดแล้วเราแค่นั่งดูดาว ผลัดกันเล่าแผนการชีวิตของกันและกัน... ฉันจ้องตาเขาขณะฟังเขาเล่าว่า เขาอยากแต่งงานและวางหลักปักฐาน ทั้งยังคุยถึงวิถีทางที่ จะทำให้ตัวเองร่ำรวยและประสบความสำเร็จในชีวิต ...โดยมีฉันนั่งคุดคู้อยู่ข้าง ๆ เขา คืนนั้นฉันกลับบ้านพร้อมความรู้สึกอันปวดร้าว ด้วยเหตุที่ฉันไม่ได้พูดออกไปดังใจปรารถนา ซึ่งนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่หัวใจฉันเจ็บปวด สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ฉันอยากจะบอกเล่าให้เขาฟังใจจะขาด แต่ทุกครั้งจะต้องมีใครสักคน อยู่ตรงนั้นด้วยเสมอ ...หลังจากนั้นเขาก็ได้งานทำในนิวยอร์ก แน่นอนฉันยินดีกับอนาคตอันสดใสนั้น แต่ยังคงเก็บงำความรู้สึกของตัวเองเช่นเดิม ขณะที่เขากำลังจากไป ฉันกอดเขาแล้วร้องไห้ คิดว่านั่นเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะมีเขาอยู่เคียงข้าง คืนนั้นฉันร้องไห้จนตาบวม และยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น เมื่อนึกถึงว่า ที่สุดแล้ว ฉันก็ยังไม่ได้เล่าความในใจให้เขาฟัง ฉันเริ่มต้นด้วยงานเลขาฯ แล้วย้ายสายงานมาเป็นนักวิเคราะห์ระบบคอมพิวเตอร์ รู้สึกภูมิใจในตัวเองที่ประสบความสำเร็จในระดับหนึ่ง วันหนึ่ง ฉันก็ได้รับการ์ดแต่งงานใบหนึ่งทางไปรษณีย์ มาจากเขานั่นเอง ใจหนึ่งฉันก็ยินดีกับเขา แต่อีกใจก็ยะเยียบเศร้า ได้แต่พร่ำบอกกับตัวเองว่า ฉันไม่มีโอกาสได้อยู่เคียงข้างเขาอีกแล้ว อย่างมากที่สุดเราก็เป็นได้แค่เพื่อนกัน ...งานแต่งงานได้จัดขึ้นอย่างอลังการทีเดียว ณ โบสถ์ใหญ่แห่งหนึ่ง ขณะที่งานเลี้ยงจัดในโรงแรม ฉันได้พบจ้าสาว และแน่ละ ได้พบเขาด้วยแล้วฉันก็ตกหลุมรักเขาอีกครั้งหนึ่ง ฉันเก็บความลับนี้ไวกับตัวเอง ...ไม่อยากให้มันไปทำลายวันอันเป็นมงคลของเขา คืนนั้นฉันพยายามทำตัวให้สนุก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันกำลังฆ่าตัวเอง ด้วยการเผชิญหน้ากับคนที่กำลังดูมีความสุขมากอย่างเขา ฉันจึงจำเป็นต้องพยายามฝืนยิ้ม และทำตัวให้มีความสุขเพื่อกลบเกลื่อนหยาดน้ำตาที่ซุกซ่อนไว้ในใจ เมื่อกลับถึงบ้าน ฉันพยายามลืมเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในนิวยอร์ก มันถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องเดินไปตามวิถีทางของฉันเองบ้าง ตลอดหลายปีมานี้เรายังคงติดต่อกันทางจดหมาย เขาย้ำเสมอว่าคิดถึงฉันมาก อยากจะมีโอกาสได้คุยกับฉันอีก ...และแล้วเขาก็เงียบหายไปหลังจากที่ฉันเขียนไปหาเขา 6 ฉบับฉันเริ่มกังวลว่าอาจจะมีเรื่องร้าย ๆ อะไรเกิดขึ้น แต่แล้วก็ได้รับโน้ตสั้นๆบอกว่า "ขอให้มาพบผมตรงรั้ว ณ ที่เดิมที่เราเคยเล่าอะไรต่ออะไรให้กันฟัง" ฉันไปตามนัดและพบเขาอยู่ที่นั่นจริง ๆ เขากำลังอกหักและดูโศกเศร้ามาก เรากอดกันแน่นและหายใจแทบไม่ออก และเขาก็เล่าเรื่องการหย่าร้างให้ฉันฟังทั้งน้ำตา เขาร้องไห้...ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมา ...ในที่สุด เราก็เดินเข้าไปในบ้านคุยกันและหัวเราะ เมื่อนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ อย่างไรก็ตาม ฉันยังคงเก็บความลับนั้นไว้ ไม่ได้เล่าความในใจให้เขาฟัง หลายวันที่อยู่ด้วยกัน ทำให้เขากลับมามีความสุข และลืมปัญหาการหย่าร้าง ขณะที่ฉันได้ตกหลุมรักเขาอีกครั้ง เมื่อถึงวันที่เขาต้องกลับไปนิวยอร์ก ...ฉันต้องไปส่งเขาด้วยน้ำตา ไม่อยากห็นภาพเขาเดินจากไป แม้เขาสัญญาว่าจะบินมาหาฉันทุกเมื่อ ที่ฉันสามารถลางานได้ แต่ฉันไม่สามารถรอเขาได้อีกต่อไป โดยส่วนลึกในหัวใจแล้วเราต่างมีความสุขเสมอเมื่ออยู่ด้วยกัน 10/19/2007 ใครบางคนที่มีค่าพอ...ให้รอคอยการรอคอย...เป็นเรื่องที่ทรมานมาก ...โดยเฉพาะการรอคอยที่จะกลับมาพบกัน หรือรอคอยสักคนที่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เพราะในเวลาแห่งการรอคอยนั้น..มันมีมากกว่า 24 ชั่วโมง และเข็มนาฬิกา ก็เดินช้าอีกเป็นเท่าตัว... ...จากเวลาที่นานอยู่แล้ว...ยิ่งนานกว่า และการดำเนินชีวิตระหว่างการรอนั้น ก็มีตัวเเปรมากมายที่จะทำให้คนเปลี่ยนไปอยู่ทุกขณะ... ...เพราะคนทุกคนมีพื้นฐานของความเหงา และโดดเดี่ยวอยู่ในตัวเอง พอๆกับความอ่อนไหว เป็นโอกาสดีที่จะใช้ระยะห่างเป็นเครื่องวัดความรู้สึก พิสูจน์ความเข้มเเข็งของความรัก วัดการกระทำ...ความเสมอต้น เสมอปลาย และความอดทน ...ด้วยเงื่อนไขแห่งความลำบากของการเวลา แล้วตัดสินใจว่า...การรอคอย จะคุ้มค่าหรือไม่ ...การอยู่ห่างกัน... ...จึงจำเป็นต้องพิสูจน์กันด้วยความเข้มแข็ง ต่างคนต่างต้องทำให้หัวใจเข้มแข็งกับอารมณ์ต่างๆ ที่คอยรบกวนและคอยชักจูงออกนอกลู่นอกทาง เพราะมันไม่ใช่เรื่องง่าย...ที่วันหนึ่งเราพบว่า คนคนหนึ่ง คือคนที่ชีวิตเราตามหามาตลอด และใครสักคนที่เป็นได้อย่างที่เราฝัน มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ และคนที่จะฝ่าฟันความบีบคั้นแห่งการรอคอย กลับมาหาเราได้...ก็ไม่ใช่เรื่องธรรมดา... เพราะฉะนั้น ย่อมหมายถึง ความรู้สึกที่เขามีอยู่ก็คงไม่ธรรมดา และคนๆนั้นก็ย่อมควรแค่ แก่การรอคอย... เวลาที่ชาวประมงเลี้ยงหอยมุก จะต้องใช้เวลาเนิ่นนาน และสามารถรอได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขารู้ว่า เมื่อไหร่ถึงเวลา ที่มุกสามารถนำมาร้อยเป็นสายสร้อยได้ ย่อมเกิดค่ามหาศาล ...ชีวิตจึงจำเป็นต้องรอคอยใครสักคนให้ได้ หากรู้ว่าเป็นใครสักคน ...ที่มีค่าพอให้รอคอย... |
|
|||||||||||||
|
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
|
|||||||||||||||
|
|
+-+Windows+Live&referrer=){kind=small}
